The Climbing Dutchman

Datum: Zomer 2005
Weer: Voet: Zonnig, Top: Mist en Miezer
Route: Touristic
Verhaal: Mijn ouders en mijn jongste zusje en broertje van 15 waren al eens eerder in
Schotland geweest. Ze zouden Zomer 2005 weer teruggaan, en hadden mij over gehaald om een paar dagen alle leuke plekjes te bekijken.
Deze Zomer wilden mijn ouders de Ben Nevis gaan beklimmen. Ze daagden mij en mijn broertje en zusje uit om mee te lopen, desnoods totop de helft. Mijn ouders liepen op echte bergschoenen, en hadden een hele klim uitrusting bij zich. Terwijl ik en mijn broertje en zusje op gympjes liepen en verder alleen een dikke trui bij ons hadden. Rond 10uur ´sochtends stonden we op de parkeerplaats van de Camping, aan de voet van de berg. Daar startte onze loop.
De tocht begon erg warm en we hadden mooie uitzichten. Overal om ons heen zagen we varens en alles was groen. Super leuk gezicht. Hoe hoger we kwamen, des te benauwder het werd. En na 2,5 uur lopen begon ik toch wel last van mijn voeten te krijgen. Vooral door die keien op het pad, ze boorden als het ware gewoon door mijn gympen heen. Maar ik wilde per se de top halen. Ik en mijn jongste broertje liepen inmddels voorop, met daarachter mijn ouders en mijn zusje, die ademhalingsproblemen begon te krijgen. 1 van de voorbijgangers, (die volgens ons een redelijk ervaren bergbeklimmer was) gaf mijn zusje een papieren zak. Hij zei dat ze aan het hyperventileren was. Maar mijn zusje wilde toch doorlopen. We waren inmiddels het meer voorbei, en liepen nu toch wel een redelijk stijl pad op. De keien werden kleiner, en het werd steeds mistiger. Om ons heen zagen we alleen nog ervaren klimmers, of iig toeristen met klim uitrusting naar boven lopen. Na een miezer bui, en in totaal ongeveer 4 uur naar boven lopen stonden we op de top. Op de top stonden zelfs mannen van rond de 20 uit het leger, met een enorme vlag die ze daar achterlieten. We zagen allemaal herdenkingsstenen, maar we hadden geen uitzicht. We bleven een half uur boven zitten om flink uit te rusten en te drinken, waarna het toch te koud werd, en we weer naar beneden liepen. Ik heb een kleine steen mee genomen. De weg naar beneden was naar mijn idee meer spectaculair. Je voelt je gewoon super dat je het hebt gehaald, en dat je weer terug mag lopen. Het word ook steeds warmer, en je ziet overal om je heen weer bergen opduiken. We kwamen zelfs een groepje berggeiten tegen. Ongeveer 3 uur later, en met last van onze knieen stonden we weer aan de voet van de berg, waarna we als een bezetene richting de ben nevis inn liepen. Met een flink glas cola, een groot bord patat en steaks en uitzicht op de ben, russten we uit. Al met al was het zeker de moeite waard, ik denk dat ik het nog weleens probeer, en hopelijk hebben we dan wel meer uitzicht.

Datum: zomer 2005
Weer: uhm.. slecht..
Route: Carn Mor Dearg graat
Verhaal: 9 uur in de ochtend vertrokken. eerst via toeristenpad omhoog vanaf de camping in glenn nevis. tot aan het meer. daarna om ben nevis hen gelopen. vervolgens Carn Mor Dearg beklommen. vanaf top de graat op, via graat naar top van ben nevis. mistig weer met miezer.
ik heb van horen zeggen dat het een prachtige route is als het weer mooi is.
het is wel aan te raden een kompas (of gps) mee te nemen. want als het mistig is zie je geen hand voor ogen en is het moeilijk om van de top van Carn Mor Dearg op de graat te komen. voor de gemiddelde bergwandelaar te doen. al is het wel 1750 meter stijgen en dalen.
voor een iets betere routebeschrijving, kijk ff op deze link.

Datum: September 2005
Weer: Bewolkt, winderig en boven onder nul
Route: toeristisch
Verhaal: Het plan was de volgende dag de CMD arete te beklimmen, maar we waren redelijk op tijd in Fort Williams (drie uur), dus we bedachten alvast de toeristische route tot het meer te lopen om een inschatting te doen. Dat ging zo goed dat we besloten de hele toeristische route te doen.
Drie weken daarvoor had ik de Dam tot Dam gelopen en daarbij mijn knie geblesseerd en een spier ingescheurd die over het scheenbeen loopt. Tot aan de top heb ik daar vrijwel geen last van gehad en we stonden er iets later dan gepland, om 5 uur, om vervolgens toch nog voor het donker (7 uur) beneden te kunnen zijn. Echter naar beneden bleek voor mij veel moeilijker te gaan. We hebben licht gehad tot het meer, maar daarna was het donker en hadden we maar een lampje. Dat kreeg ik om de klappen te kunnen opvangen op mijn knie. Mijn maat liep enthousiast wat voor me uit, soms te enthousiast, want ik hoorde hem af en toe vallen op de stenen. We waren uiteindelijk om 8.45 uur weer beneden. Van de CMD arete is de volgende dag niets meer gekomen. We komen dus nog een keer terug.
Ondanks de pijn kijk ik nu terug op een prachtige ervaring en weet ik dat ik hier gewoon doorheen kan. Mijn beste ervaringen waren de top en op de terugweg een flinke waterstroom waar ik mijn dorst kon lessen.

Datum: 1988
Weer: koud,mist
Route: ???
Verhaal: In 1988 met de W-coy van het korps mariniers deze berg beklommen. Als extraatje hadden we een volledige bepakking van 35-40 Kg op onze rug.
Het weer was koud en mistig. Boven de wolken was het panorama schitterend, waardoor de zware condities : weertechnisch en fysieke belasting teniet werden gedaan.
Dit was voor mij een erg mooie ervaring die ik nog een keer wil overdoen.
Boven op de berg was een soort monument dat daar geplaatst is op 17 augustus 1965.
Dit is mijn geboortedatum. Dit maakt het extra speciaal

Datum: 3 november 2005
Weer: Koud en bewolkt
Route: Caern Mor Dearg arrete
Verhaal: Na een overnachting in het bos ten noorden van de Ben Nevis was dit de 7e dag op een hike tocht in het gebied rond de Ben Nevis. Deze dag zijn er twee groepen van 5 en 6 studenten Outdoor Manangement via de Noordoost graat naar de top gelopen. Een echte aanrader, deze graat. Niet moeilijk maar wel scherp. Heel anders als je 3 dagen ervoor over de Aonach Mor bent gegaan.
Op de top was uiteraard vies, nat, koud en grijs, wegwezen daar.
Toch enorm genoten van de superstrakke tocht en het met elkaar halen van het bivak bij the Old Grave Yard.

Datum: 28 december 1996
Weer: Sneeuw, -4
Route: normaal
Verhaal: We wilde gaan ijsklimmen, maar zoals velen weten, kan t er ook heel anders uit zien. Achteraf waren we er gewoon een beetje te vroeg in het seizoen.

Datum: 04-08-88
Weer: koud en bewolkt
Route: Alt'n Mhuline>Mountain Rescue Post>Lochan Meall>touritic route
Verhaal: Nog nooit op een berg geweest, dus dit zou de eerste worden. Omdat we op een camoing staan bij Camaghael ga ik maar anders naar boven. Op mijn kaart staat een pad dus dat zal wel kloppen. Ik ben trouwens alleen, want mijn aanhang wil een dag rust. Het is wel koud en bewolkt, dus ik hoop boven iets te zien.
Afijn vertrokken en langzaam omhoog via een blubberdal. Na de mountain rescue loopt het wat steiler omhoog tot je op het touristische pad komt.Je zit dan op ong. 700 meter hoogte. Dan is het gewoon doorstappen. Er lopen hier wel meer mensen, dat was het eerste stuk wel minder. Niemand, op mij na. Heerlijk was dat. Het is wel een stenenbende. Afijn, na 3,5 uur st aik boven. Geen uitzicht. Enkel mist. Jammer. Weer naar beneden gegaan, maar dan wel via de touristic route. Na 1,5 uur sta ik weer beneden. Jammer, boven geweest en geen uitzicht gehad. En beneden is het dus snikheet. Het jaar daarna weer geprobeerd. Beneden zon, boven in de wolken. Uiteindelijk het derde jaar weer naar boven en toen wel uitzicht.
Maar er lopen wel idioten naar boven, mensen met een buggy, mensen op hoge hakken, mensen die nog naar boven gaan terwijl je al naar beneden moet gaan, vooral als je in een rokje loopt. Die toristen hebben echt niet in de gaten dat het wel een berg is en dat er gewoon elk jaar doden vallen.

Datum: 6 okt 2005
Weer: mooi en mistig
Route: toeristische route.
Verhaal: Ik voelde me ziek en was strondverkouden toen ik smorgens op stond, op de dag dat we de klim hadden gepland.
Maar ik moest en zou die top bereiken!
4 uur over de heenweg gedaan met behoorlijk veel stops, vooral bovenaan in het grind.
3 Uur over de terug weg gedaan, maar dit mede dankzij dat we toch nog wat van het uitzich wouden genieten.
OP de top hadden we géén zicht, zo mistig, we konden misschien 3 metyer ver kijken, dus zijn we eigenlijk gelijk weer naar beneden gegaan.
Ik heb een steentje van de top meegenomen....

Datum: 11 april 2005
Weer: boven 600 mter slecht
Route: touristic route
Verhaal: Prachtig die Ben-Nevis, het begon met mooi en zonnig weer maar al snel kregen we waar we voor gekomen waren, kloten schotland condities,boven de 3000 voet blies de wind regen sneeuw met 80 mijl per uur om je oren en zag je nauwelijks je voorganger er waren deze dag slechts een paar mensen die gek genoeg waren om door te klimmen naar de top en het plateau (een groep van drie een van twee en een eenling die ons terwijl we op de terugweg waren in keurig high engels vroeg of we de weg wisten naar de ,,Northpohl,,))) Op de top zag je al helemaal niets meer en na een steen op de top te hebben gelegd direct begonnen aan de afdaling die gezien de condities van landschap elementen en mens ook niet gemakkelijk was .
Kortom heerlijk Bedankt ,,Ben,, !!!!!
kind regards
René.

Datum: maart 2005
Weer: redelijk
Route: comb en central gully
Verhaal: Tijdens een cursus wintermountaineering achter de gids aangeklommen in deze twee mooie ijsroutes. Central gully right hand finish is de mooiste van de twee routes met de langste ijsstukken. Beide routes schots IV,4. Op de top in een complete white-out. Vanaf gully no.4 terug gelopen over de red burn. Later klommen we elders zelfstandig iets minder heftig (dorsal arete op stob coire na lochan (II)).

Datum: feb 79 of 80
Weer: slecht zicht, mist, kou
Route: towerridge
Verhaal: we beklommen de top met 4 man(3man en 1 vrouw). het was een lange moeizame tocht, waarbij twee klimmers voor ons een val maakten bij Tower Gap en ondersteboven aan hun terrodactyles (toen nog in de mode )kwamen te hangen. Verder was er een touwsla ergens halverwege en kwamen we uiteindelijk om een uur of 7 's avonds op de top aan. We daalden af en aten afschuwelijk Chinees eten in fort william (met groene erwten)

Datum: 9 februari 1997
Weer: Typsich Schots: Bewolkt en winderig
Route: Tower Ridge
Verhaal: Met 1344 meter is de Ben Nevis misschien niet hoog in ogen van menig ALPENist, maar we hebben het over een berg met de top op nog 14 kilometer van zee/zeeniveau. De stormen van de Atlantische Oceaan hebben vrij spel op deze eerste hindernis op het land. Overigens is het ook de hoogste berg van Groot-Brittannie die de langste klimroutes biedt.

De Tower Ridge is in de zomer een AD- route van 1000 meter lengte (550 hoogtemeter). In de winter is het fraaie mixed route met enkele interesante passages: in de eerste plaats de instap op de Douglas Boulder. Sindsdien klim in de winter altijd met stijgijzers in rots.... Daarna volgt veel eenvoudig terrein (II graads UIAA) waar je snelheid moet maken. Hogerop de route volgt de 'Eastern Traverse' en de klassieke fout is deze te vroeg in te zetten. Bij een solo actie in de zomer liep ik hier mis. In de winter heb je echter geen tijd voor dergelijke fouten. Na de traverse moet je door een tunnel (als die niet vol gesneeuwd is) en moet je weer op de 'Tower' komen. Eenmaal boven volgt de laatste uitdaging: de Tower Gap. In de zomer springen helden daar gewoon overheen. Als je de steen weet te vinden lukt overstappen in de winter ook. Maar de meesten dalen 4 meter af en klimmen aan de andere kant weer omhoog. Touwtechnisch allemaal lastig en meestal heb je eenmaal hier ook al last van het duister (of andere klimmers). Daarna volgt de top. Afdaling over de wandelroute naar Glen/NevisFort William en de whisky.

Door een orientatiefout (zuid en noord omdraaien) hebben we de nacht op de top verbracht in de shelter. Uiteindelijk was het nog comfortabel ook!

De route heeft als Schotse winterwaardering Grade III.

De route die vanaf de noordkant in de Tower Gap uitkomt, Glover's Chimney' is ook een juweeltje, zeker de laatste touwlengte (Grade III/IV)